Good Life

“Έγινε η απώλεια συνήθειά μας”

“Έγινε η απώλεια συνήθειά μας”

“Η απουσία σου μ’ εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω.
Νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω.
Κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.”

Στίχος του Παντελή Ροδοστόγλου σε μουσική των διάφανων κρίνων. Το τραγούδι λέγεται έγινε η απώλεια συνήθειά μας. Ένας τίτλος που χρησιμοποιήθηκε ως σλόγκαν για πολλές γενιές ανθρώπων και ακόμα χρησιμοποιείται. Τα ροκ τραγούδια εκείνης της γενιάς μιλούσαν με ποιητικό στοίχο χωρίς να φανερώνουν σε όλους τις αλήθειες που έκρυβαν. Ο τίτλος όμως ήταν πάντοτε ξεκάθαρος. Πονούσε η αλήθεια και με πιο περίπλοκους στοίχους προσπαθούσαν να αναπτύξουν ένα απλά δύσκολο κοινωνικό πρόβλημα.

Τι σημαίνει έγινε η απώλεια συνήθειά μας; Σημαίνει ότι πλέον αποχωριζόμαστε με μεγάλη ταχύτητα πρόσωπα, αγαθά και καταστάσεις χωρίς να προλαμβάνουμε τις συνέπειες. Από τη μία πλευρά δεν είμαστε αυτοί που διαχειριζόμαστε το “τι μέλλει γενέσθαι” και από την άλλη επιλέγουμε να εξωθούμε στα άκρα καταστάσεις μόνο και μόνο για να μην αφεθούμε ευάλωτοι σε πρόσωπα και γεγονότα. Χρησιμοποιώ κι εγώ αυτό το δυσνόητο ποιητικό λόγο ίσως; Ωραία θα το αναλύσω περισσότερο.

Όταν πρόκειται για πρόβλημα υγείας τότε τα πράγματα που μπορεί ο καθένας μας να κάνει είναι πολύ λίγα, δυστυχώς η ιατρική είναι αυτή που μπορεί να επέμβει και να αλλάξει την μοίρα. Παρ’ όλα αυτά εμείς με την σειρά μας μπορούμε να στηρίξουμε είτε τον ίδιο μας τον εαυτό είτε τον άρρωστο με την καλυτέρευση και την στήριξη της ψυχολογίας. Μπορούν να το επιβεβαιώσουν όλοι οι κλάδοι της ιατρικής ότι η ψυχολογία των ατόμων κάνει είτε καταστροφές είτε θαύματα.

Στηρίζουμε ψυχολογικά όσους έχουν ανάγκη… είναι η σούπερ δύναμη του ανθρώπου! 

Όταν πρόκειται για απώλεια προσώπου λόγω θανάτου εκεί είναι και που το τραγούδι έχει την μεγαλύτερη ανταπόκριση. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα σε σχέση με τον θάνατο. Είναι κάτι που κανένας δεν μπορεί να δώσει απάντηση και κανένας δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο παρά μόνο ο ίδιος μας ο εαυτός. Μόνο εμείς μπορούμε να χρυσώσουμε αυτό το χάπι και να γαληνεύσουμε την ψυχή μας. “May we’ll meet again” λένε σε όσους “φεύγουν” απ’την ζωή σε μία σειρά και αυτό λέω κι εγώ. Ο καρκίνος θερίζει και οι αρρώστιες επίσης. Δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει πλέον. Κάποτε το είχαμε τόσο δεδομένο το ότι θα ζούμε και την επόμενη και την μεθεπόμενη μέρα, όμως ήρθε η στιγμή να δούμε κατάματα την αλήθεια. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει επόμενη μέρα. Με τόσες αιτίες θανάτου πλέον γύρω μας “έγινε η απώλεια συνήθειά μας”.

Υπάρχουν πολλά τραγούδια για αυτό το γεγονός… ΝΌΤΗΣ!

17626673_1893561277555694_7112670978691434776_n

Και καταλήγω με το λιγότερο οδυνηρό σενάριο αυτού του στοίχου που πάλι όμως κρύβει μία μικρή “κατάντια” αυτής της κοινωνίας. Ο κάθε ένας από μας παλεύει να αποκτήσει ότι είναι σημαντικό για τον ίδιο  χωρίς να υπολογίζει ποιον ή τι αφήνει πίσω και γιατί… είναι ένας τρόπος άμυνας να μην δενόμαστε με τίποτα και να περιμένουμε όλα να φύγουν από γύρω μας. Σαν να έχουμε μία έμφυτη άμυνα που προσαρμόζει το άτομο στην απώλεια.

Μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι των Διάφανων Κρίνων εδώ: 

Φωτογραφία εξωφύλλου | Pinterest

Σχετικές Αναρτήσεις